-Reminisce~*

'ทำไมเราต้องตามใจยัยนั่นขนาดนั้นด้วยนะ... ถึงเราจะได้ย้อนเวลากลับไป เราจะช่วยอริสาได้จริงๆเหรอ....' อธิปนั่งเรียนอย่างไม่มีสมาธิ

'ถึงจะไม่ได้ช่วยเธอ.. ก็ขอได้เจอ ได้คุย ได้กอดเธอ ซักครั้งก็ยังดี... มั้ง... ฉันคิดถึงเธอจัง อริสา....' แล้วเขาก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

แล้วก็เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอมีรูปร่างสูง ผมบลอนด์ยาว แล้วเธอก็โบกมือใ้ห้อธิป

'ยัยนั่น.. จะตามมาทำไมกัน แล้วดูชุดซินั่น ไปหามาจากไหนเนี่ย' เขามองเอลิต้าที่โบกมือให

และเธอก็โดนผู้หญิงที่ท่าทางจะเป็นอาจารย์ของมหาลัยนี้จูงมือไปไหนไม่รู้

 

'เวรแล้ว อาจารย์ลลิตา ตัวแม่เลยนะนั่น!!' เขาตกใจอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเอลิต้าโดนลากไป

"อาจารย์ครับ ผมขอไปห้องน้ำครับ" แล้วเขาก็วิ่งออกไปทันที และไปยังห้องพักของอาจารย์ลลิตา และก็เห็นเอลิต้าอยู่ในห้องกับอาจารย์

 

"นี่เธอดูแต่งตัวซิ สถาบันนี้ไม่ใช่ซ่องนะ แต่งตัวซะ ยังกับจะมาหาผู้ชายงั้นแหละ" อาจารย์ท่าทางโหดคนนั้นกล่าวว่าเอลิต้าอย่างรุนแรง

"ก็หนูมาหาเพื่อนผู้ชายของหนูอะค่ะ" เอลิต้าเถียงกลับ

"ต๊ายยยย ตัวแค่นี้ริอาจหาผู้ชาย นี่เรียนอยู่คณะอะไร เอาเลขประจำตัวนักศึกษามาเดี๋ยวนี้เลย"

"หนูไม่ได้เรียนที่นี่ค่ะ"

"อ่าว..." อาจารย์หน้าแตก "แล้วทำไมมีหัวเข็มขัดตราสถาบันได้ล่ะ ฮะ!" แต่กลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงโมโห

"หนูแค่ลองใส่ดู"

"รู้มั้ยว่ามันเสื่อมเสียสถาบันฉันน่ะ แต่งตัวยังกับผู้หญิงหากิน"

"งั้นหนูจะไปเดินให้ทั่วเมืองเลยละกันนะคะ.." แล้วเอลิต้าก็ลุกออกมา

"ยัยนี่! ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่กันบ้างเลยรึไง"

"คุณอายุเท่าไหร่กันเองคะ 40หรือ50" เอลิต้าโต้กลับด้วยสีหน้าเย็นชา อาจารย์ถึงกับช็อค

"ฉันจะอายุเท่าไหร่มันก็ไม่สำคัญหรอก แต่เธอน่ะ ยังเด็กอยู่นะ"

"รู้ได้ไงคะว่าหนูเป็นเด็ก หนูน่ะ อายุเยอะกว่าอาจารย์3เท่าได้แล้วนะคะ"

"แหนะ ยังมาโกหกอีก งั้นเธอก็คงมีอายุ 153 แล้วสิ" อาจารย์หัวเราะ

"งั้นก็แปลว่าอาจารย์อายุ51สินะ อีแก่..." แล้วเธอก็วิ่งออกมาทันที อธิปหัวเราะกับการกระทำของเธออยู่นอกห้อง

"ยัยเด็กเปรต!!" อาจารย์ลลิตาโมโหอย่างรุนแรงและวิ่งตามเธอออกมา แต่ก็ไม่ทันเธอแล้ว เพราะเธอใช้สปีดเครื่องดีวีดี forward x32.. พร้อมลากอธิปหน้าห้องไปด้วย

 

"เธอนี่แสบจริงๆเลยนะ ฮาๆๆๆ เล่้นอาจารย์ลลิตาซะหงอยเลย" เขาหัวเราะ ทั้งคู่ตอนนี้อยู่บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ในมหาลัย

"ฉันรำคาญนี่นา อีกอย่าง ฉันก็แค่ลองใส่ชุดนี้ดู เห็นคนเค้าชอบใส่กัน เท่านั้นเอง และอายุฉันก็ไม่ใช่เด็กแล้วจริงๆนะ"

"ถึงเค้าชอบใส่กัน มันก็ไม่ดีนะ มันแรงไป"

"ซะงั้น..." แล้วอยู่ดีๆ ก็เหมือนเสื้อของเธอนั้นจะระเบิดออก... ใช่แล้ว เวทมนตร์ลดขนาดหมดฤทธิ์แล้วนั่นเอง

"กรี๊ด!!" แล้วกระดุม 2-3 เม็ดก็พุ่งใส่หน้าอธิป แต่...

"โฮกกกกกก" เลือดกำเดาอธิปพุ่งทันทีที่เห็นหน้าอกคัพDของเธอ

"คนลามก..." เอลิต้าตบหน้าเขาไปหนึ่งที แล้วก็ชี้นิ้วใส่ตัวเองเพื่อเปลี่ยน เป็นชุดธรรมดา เสื้อยืดสีขาว กระโปรงสั้นสีชมพู

"ว้า อดดู... ว่าแต่ จะไม่มีใครเห็นเธอเมื่อกี๊เหรอ ที่เปลี่ยนชุดอะ"

"ไอโรคจิต... ฉันใช้ม่านมายากันไว้เรียบร้อย เค้าจะไม่เห็นเราสองคนยืนอยู่ตรงนี้หรอก"

"แล้วตกลงอายุเท่าไหร่..."

"ตามที่อาจารย์บอก..."

"153??!!!! โหยยยยยยยย โครตแก่เลย"

"อีตาบ้า 153ในโลกเวทมนตร์ ก็เหมือนๆ20ในโลกมนุษย์แหละย่ะ"

"อ่างั้นเหรอ เวลาไปเร็วสินะ ว่าแต่ เธอมาที่นี่ทำไมเนี่ย"

"ก็แค่อยากมาเห็นบรรยากาศมหาลัยของโลกมนุษย์ ดูท่าจะสนุกเหมือนที่โลกเวทมนตร์เลยล่ะ"

"เฮ่อ... ถ้าดูจนพอใจแล้วก็กลับบ้านไปละกัน หรือจะไปไหนก็เรื่องของเธอ อย่าไปก่อเรื่องอีกล่ะ"

"จ้ะ กะจะไปตลาด ไปซื้อของมาทำอาหารเย็น แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไรอีกอะ"

"ตังอะ..."

"...." แล้วทั้งคู่ก็เงียบไป

 

"เธอเสกมาใช้เองไม่ได้เรอะ!!"

"มันผิดกฏน่ะ...."

"งั้นก็แปลว่า... ฉันก็ต้องเลี้ยงดูเธออีกคนใช่มั้ยเนี่ย!!! แล้วฉันจะหาตังจากไหนนนน"

"สู้ๆ" เธอยิ้มและนัยน์ตาเป็นประกาย (แบบเนี้ย )

'อีเวร...' เขาคิดในใจ "ยังไงเธอมาอยู่บ้านฉัน ก็ต้องช่วยกันทำมาหากิน จะมาเกาะฉันกินอย่างนี้ไม่ได้นะ"

"แล้วจะให้ฉันทำอะไรล่ะ..."

"ไปหางานทำสิ น่าจะมีงานที่เธอทำได้บ้่างนะ อย่างพวกเสิร์ฟอาหาร อะไรเงี้ย"

"ก็น่าลองแฮะ..."

"เธอไปทำงานที่เดียวกับฉันละกัน อยู่ไม่ไกลจากบ้านเราหรอก จะได้ไม่ต้องยุ่งยากไปสมัครอะไร เดี๋ยวฉันบอกเขาให้"

"งืมๆ เธอก็ทำงานเสิร์ฟอาหารในร้านอาหารนี่เนอะ ก็ได้ ฉันจะลองดู แต่เธอไปคุยให้ฉันด้วยล่ะ ไม่งั้นฉันไม่ไป"

"ก็ได้ เอาค่าอาหารวันนี้ไปก่อนละกัน" แล้วอธิปก็ควักตังในกระเป๋าให้เธอ

"จ้ะ"

"ใช้ประหยัดๆนะ!" เขากำชับ

"จ้าาา ฉันศึุกษามาดี"

"ไอศึกษามาดี อย่าให้พลาดแบบคราวนี้ล่ะ"

"แหะๆๆๆ ไปละ" เธอก็ออกวิ่ง.. ด้วยความเร็ว forward x32 เช่นเ้ดิม ส่วนอธิปก็กลับขึ้นไปเรียน

 

"ยัยบ๊อง..." เค้าบ่นพึมพำ "แล้วเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเวลา มันไม่ผิดกฏรึไงนะ..."

 

To Be Continue...