เรื่องสั้น - ฉันเป็นแม่มดค่ะ! ตอนที่ 6

posted on 03 May 2009 15:01 by reshavalentine in Fiction

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก (หรือคนแต่งขี้เกียจเขียนนั่นเอง)

วันนี้เป็นวันเสาร์ เป็นวันแรกที่เอลิต้าจะไปทำงานกับอธิป

ตลอดทั้งสัปดาห์ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมากมาย ยกเว้นที่ เอลิต้าไปก่อเรื่องที่มหาลัยนิดหน่อย เพราะมีผู้ชายเข้าไปจีบ คุณเธอก็ถีบเขาไปทีนึงแล้ววิ่งหนีไป, ทำให้คนเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกับอธิป เพราะบอกว่าอยู่บ้านเดียวกับอธิป, แกล้งเด็กโดยการไปแย่งขนมเด็กมากิน..., เปิดประตูห้องน้ำเข้าไปเจออธิปกำลังอาบน้ำอยู, ขโมยรูปอริสาจากอธิป แล้วอธิปก็วิ่งไล่จับเธอรอบเมือง, ฯลฯ (นี่น้อยแล้วเหรอ?)

ทั้งคู่ออกจากบ้านแต่เช้า (โดยที่เอลิต้างัวเงียมากๆ จนแทบจะต้องขี่คออธิปไปทำงาน)

และไปถึงที่ทำงานที่อยู่ใกล้บ้านด้วยเวลาเพียงไม่นาน

ร้านอาหารที่อธิปทำเป็นร้านไม่ใหญ่มาก เป็นร้านแบบ Open-Air มีพนักงานอยู่ประมาณ 5 คนกำลังจัดโต๊ะเพื่อเตรียมเปิดร้านอยู่

อธิปเดินเข้าไปทักทายเพื่อนร่วมงาน ซึ่งล้วนแต่เป็นผู้ชาย ที่สายตามองมาทางเอลิต้ากันหมด

อธิปจึงรีบพาเอลิต้าไปหาผู้จัดการในห้องของเขา

ผู้จัดการร้านเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ไม่สูงนัก เหมือนอาเสี่ย (นึกถึง พี่อาม เอาไว้)

"รุณหวัดพี่บิ๊ก นี่เอลิต้า คนที่ผมบอกอะ" อธิปทักทายผู้จัดการร้าน

"สวัสดีค่ะ" เอลิต้าไหว้พี่บิ๊กทีนึง

"ดีจ้ะๆ อืม..." พี่บิ๊กสอดส่องสายตามองดูตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วกลับขึ้นมองที่หน้าอก...

"งานครับงาน" อธิปพูดขัดขึ้นมา

"อ้อ งั้นก็ เริ่มเลยละกัน ทำไหวใช่มะ จัดโต๊ะ เสิร์ฟอาหาร รับออเดอร์"

"ไหวค่ะ" เอลิต้ายิ้ม

"เอ่อ... แล้วก็ เปลี่ยนชุดด้วยนะ เอานี่ไป" พี่บิ๊กก็หยิบชุดที่แขวนอยู่ข้างหลังเขามาให้เอลิต้า "น่าจะใส่ได้นะ"

"จะลองใส่ดูค่ะ..."

"ไปเปลี่ยนหลังร้านเลยนะ ให้อธิปพาไปก็ได้"

"ค่ะ"

"ปะ" แล้วอธิปก็เอลิต้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำพนักงานหลังร้าน ซึ่งเขาเองก็ต้องเปลี่ยนเหมือนกัน

ทั้งคู่เปลี่ยนเสร็จก็ออกมาเจอกัน

เอลิต้านั้นอยู่ในชุดเมดสีดำขาว และชุดนั้นพอดีตัวเธอมาก แต่ไม่พอดีกับหน้าอกไซส์ไม่เล็กของเธอ จึงทำให้ดูมันล้นๆออกมา

อธิปก็อยู่ในชุดทักซิโด้สีขาวดำเช่นกัน (อธิบายมะถูกแฮะ)

เมื่ออธิปเห็นเอลิต้าก็ตลึงในความงาม(ใหญ่)ของเธอ

"ทำไมมองฉันอย่างงั้นอะ..."

"ป..ป..เปล่า ไม่มีอะไร แค่... สวยดีน่ะ" อธิปหน้าแดง

"ฮิๆๆ ชอบล่ะสิ ชอบล่ะสิ~~" เอลิต้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆอธิป

"บ..บ้าและ บ้าและ ไปทำงานทำงานทำงานทำงานนนน" แล้วอธิปก็ลากเอลิต้าไปทำงานทันที

"อั๊ยยยยย เขินน่ารักเชียว~~" เธอกวนประสาทอธิปต่อไป

แล้วทั้งคู่ทำงาน จัดโต๊ะต่างๆ ร่วมกันพนักงานที่เหลือ ซึ่งก็ไม่ค่อยเป็นอันทำงานเท่าไหร่ เพราะมัวแต่จะมาทำความรู้จักกับเอลิต้า

แต่อธิปก็เบรคไว้ได้หมด และบอกคนอื่นๆไปว่า หวงน้องสาว

จนถึงประมาณเที่ยง ร้านก็เปิดทำการ มีผู้คนเข้ามามากมาย ส่วนใหญ่เป็นมนุษย์เงินเดือน

เข้ามาหาข้าวกลางวันกินกัน แต่วันนี้จะครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะมีพนักงานสาวสวยเอลิต้ามาทำงาน

คนที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่หิว ก็เข้ามานั่งสั่งน้ำเปล่าก็ยังมี... (แต่คิดค่านั่งด้วยนะ คริ คริ คริ)

แต่ทุกคนก็ทำงานอย่างเต็มที่ เอลิต้าเองก็ออดอ้อนลูกค้าเต็มกำลัง

จากลูกค้าไม่หิว ทำให้สั่งหุฉลามยังได้... (เมพมั้ยล่ะ เมพมั้ยล่ะ *-*)

"นี่... ไม่ได้ใช้มนตร์ใส่พวกเค้าใช่มั้ยเนี่ย" อธิปแอบเดินไปกระซิบคุยกับเอลิต้า

"จะบ้าเหรอ ฉันน่ารักขนาดนี้ ไม่ต้องใช้มนตร์หรอกย่ะ" เอลิต้าหัวเราะ แล้วเดินไปทำงานต่อ

"เซลฟ์เหลือเกิ๊น เฮ่อ... แต่ก็ดี รายได้เยอะขึ้น" อธิปก็เดินไปทำงานต่อด้วยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะคิดว่าตัวเองคงจะได้เงินเยอะขึ้นจากรายได้ของร้านที่มากขึ้น

จนเมื่อตกบ่ายแก่ๆ ผู้คนก็เริ่มจางหาย ร้านเข้าสู่สภาวะไร้ผู้คน จึงได้เวลาพักของพนักงานที่ทำงานกันอย่างเหนื่อยล้า

"เอลิต้าจ๋า พี่บิ๊กเรียกแหนะ" พนักงานชายคนหนึ่งเดินมาบอกเอลิต้า

"อ๋อค่ะ" เอลิต้าก็ไปหาพี่บิ๊กทันที

"เค้าเรียกไปทำไมวะ?" อธิปถาม

"กูจะไปรู้มั้ย?" พนักงานคนนั้นตอบกลับมา

"อืม..."

"มีอะไรหรอคะพี่บิ๊ก?" เอลิต้าเข้าห้องของผู้จัดการไป

"อ๋อ เปล่าหรอก แค่อยากจะบอกว่า ขอบใจนะที่ทำให้ลูกค้าเข้ามาได้เยอะขนาดนี้"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หน้าที่หนูนี่นา"

"ว่าแต่ หนูเป็นอะไรกับอธิปหรอ"

"เป็นญาติห่างๆค่ะ แต่ที่บ้านส่งมาให้พักกับอธิป"

"งั้นเหรอ... แล้วหนูมีแฟนรึยัง"

"ยังค่ะ"

"งั้นเหรอ..." พี่บิ๊กเดินเข้าไปหาเอลิต้า

"มาเป็นเด็กพี่มั้ย" แล้วเขาก็จับมือเอลิต้า "แล้วพี่จะเลี้ยงดูอย่างดีเลยล่ะ"

"เอ่อ.. ไม่ดีกว่าค่ะ" เอลิต้าดึงมือออกมา

"ทำไมล่ะ พี่มีตังเยอะนะ ไม่อยากได้หรอ" เขาเข้าไปจับมืออีกครั้งหนึ่ง

"หนูทำงานเก็บตังไปเรื่อยๆดีกว่าค่ะ" เอลิต้าก็ดึงออกเช่นเคย

"เอ๊ะ อีเด็กนี่ กูอุตส่าห์รับเข้ามาทำงานนะ" เขาเริ่มเผยธาตุแท้ และผลักเอลิต้าไปชนกำแพง แล้วเข้าไปลวนลามเอลิต้า

"อย่าค่ะ พี่บิ๊ก ปล่อยหนู!" เอลิต้าไม่สามารถตอบโต้ได้เพราะเธอห้ามใช้เวทมนตร์ และผู้จัดการก็แรงเยอะมาก

"ปล่อยค่ะ!" เธอตบหน้าเขาไปทีนึง แต่เขาก็ตบเธอกลับ และต่อยท้องเธอทีหนึ่ง ทำให้เธอล้มลง และหมดแรงสู้

"เสร็จกูล่ะ" เขาเริ่มล้วงเข้าไปใต้กระโปรงของเธอ

"อธิป!!! ช่วยฉันด้วย!!!!" เธอตะโกนลั่น

อธิปซึ่งไปเข้าห้องน้ำหลังร้านได้ยินเ้สียงเธอ จึงรีบเข้าไปที่ห้องผู้จัดการทันทีเพราะพี่บิ๊กลืมล็อคห้องไว้

แล้วเขาก็เข้าไปดึงพี่บิ๊ํกออกมา

"พี่บิ๊กจะทำไรน้องผม"

"กูจะเอามันน่ะสิ มึงถอยไป ถ้าไม่อยากตกงาน"

"ช่วยฉันด้วย อธิป..." เอลิต้ายังคงจุกจากแรงต่อยเมื่อครู่นี้

"เอาไง ถ้ามึงไม่อยากได้ตัง มึงก็เอาตัวอีนี่ออกไป ถ้ามึงอยากได้ตังมากกว่านี้อีก มึงเอานี่ไป ถ่ายคลิปกู" เขายื่นโทรศัพท์ให้อธิป

"อธิป...." เอลิต้าเริ่มน้ำตาคลอ

อธิปเริ่มสับสนและคิดในใจ... 'ถ้าไม่มีตังแล้วกูจะอยู่ยังไงวะ... แต่เอลิต้าล่ะ... แล้วกูจะไปห่วงยัยนั่นทำไม ก็เห็นแต่สร้างปัญหาให้กู... แต่...."

"ผมทำไม่ได้หรอกพี่..." เขาเข้าไปพยุงตัวเอลิต้าขึ้นมา "ลาก่อนพี่"

แล้วเขาก็เดินออกไป

"ชิ... กูหาใหม่ก็ได้วะ พนักงานกระจอกๆ กับอีผู้หญิงคนนึง" ผู้จัดการสบถ

"เฮ้ย เอลิต้าเป็นไรอะ" พนักงานคนอื่นเมื่อเห็นจึงรีบวิ่งเข้ามาถาม

"ก็ไอพี่บิ๊กอะดิ จะเอาน้องกู ไอแก่หัวงู เชี่ยจิงๆ" อธิปพูด

"โหยยย ชั่วจริงๆ นั่งก่อนครับๆ" พนักงานอีกคนเอาเก้าอี้มาให้เอลิต้านั่ง

"พวกมึงสองตัวรีบไสหัวออกไปจากร้านกู แล้วอย่ากลับมาอีก" พี่บิ๊ํกเดินออกมาตะโกนไล่ทั้งคู่

"เออ ผมไปแน่ ไอแก่หัวงู" เขาด่าพี่บิ๊กกลับ แล้วพยุงเอลิต้าออกไปจากร้าน

"ดูแลตัวเองดีๆนะเอลิต้า" พนักงานคนอื่นๆพูด "มึงด้วยธิป"

"ไม่ต้องไปลามัน ไปทำงาน มีไรทำก็ไปทำ เดี๋ยวกูตัดเงินเดือนเลยนี่" พี่บิ๊กพูด ทุกคนจึงรีบกลับไปทำงานของตนต่อ

"ขอโทษนะ..." เอลิต้าพูด และร่ายมนตร์ใส่ตัวเองเพื่อรักษาอาการ เพราะคงไม่มีใครสังเกตุว่าเธอเอานิ้วชี้ไปที่ท้องทำไม

"อือ.... ฉันไม่น่าไปไว้ใจไอตาแก่นั่นเองแหละ"

"แต่ก็... ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้ ไม่คิดเลยว่าเธอจะเลือกฉัน"

"ฉันไม่เลวพอจะทำอย่างนั้นหรอก"

"อื้อ ขอบคุณนะ" เอลิต้ายิ้ม และทั้งคู่ก็กลับบ้าน

ทั้งคู่ก็กลับถึงบ้าน

"แล้วต่อจากนี้จะเอาไงดีละ่" เอลิต้าถาม

"ไม่รู้เหมือนกัน ฉันคงต้องหางานใหม่แหละ แต่เธอล่ะ จะหางานได้มั้ย"

"เวลาสมัครงานที่โลกมนุษย์มันต้องใช้เอกสารน่ะสิ แล้วฉันไม่มี"

"อ้าว ซะงั้น เอาไงดีวะเนี่ยยยย" เขากุมขมับ "แล้ว... นี่ยังไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอเนี่ย" อธิปถอนหายใจ

"เชื่อใจน่ะเชื่อใจแล้ว... แต่... อะไรๆมันซับซ้อนน่ะ ฉันแค่ต้องการเวลาพิสูจน์เธอมากกว่านี้"

"ยังต้องพิสูจน์อะไรอีกล่้ะ"

"พิสูจน์ว่า... เธอมีค่าพอที่จะได้รับเวทมนตร์บทนี้รึเปล่าไง"

"โหยยย นี่ฉันมันไร้ค่าขนาดนั้นเลยเหรอ"

"เปล่า... มันคือเรื่องของความเป็นความตาย"

"ยังไง?" เขาเริ่มงง

"ฉัน.... กลัวนะ.... ถ้าบอกเธอไป..." เอลิต้าเสียงเบาลง

"กลัวอะไรอะ" เขายิ่งงงเข้าไปใหญ่

"ช่างมันเถอะ... ชั้นยังไม่พร้่อมจะบอกเธอตอนนี้่ ไม่ใช่ฉันไม่ไว้ใจเธอ แต่ฉันยังไม่กล้าพอ ที่บอกเรื่องสำคัญๆนี้ไป ช่้วยรออีกหน่อยได้มัย้" เธอเริ่มน้ำตาคลอ

"เฮ้ยยย เออ งั้นก็ได้ๆๆ พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกฉันละกัน" เขายิ่งสับสนเข้าอีกเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆของเอลิต้า

"ฉันจะกลับไปโลกเวทมนตร์ซักพักละกัน เธอจะได้มีเวลาตั้งตัวกับการหางานใหม่ด้วย และจะได้ไม่ต้องดูแลฉัน"

"อืม... ความจริงเธอไม่ต้องไปก็ได้นะ ฉันเองก็พอจะมีเงินเก็บอยู่" เขาพูด และเริ่มคิดในใจ 'เราอยากให้ยัยนี่อยู่ด้วย งั้นเหรอ...'

"ไม่เป็นไรหรอก นี่ฉันก็เหมือนห่างบ้านมาเดือนนึงแล้ว ฉันก็คิดถึงบ้านน่ะ หรือเธออยากจะให้ฉันอยู่ด้วยล่ะ~~"เอลิต้ายิ้ม

"ชอบชั้นแล้วล่ะซี่~~" เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้อธิป

"จะบ้าเหรอ" เขาหน้าแดง "ฉันรักอริสาคนเดียวเท่านั้นแหละ"

"งั้นเหรอ..." เอลิต้าเงียบไป และคิดในใจ 'ทำไมรู้สึกแปลกๆจัง...'

"เอ่อ..." อธิปคิดในใจ 'ทำไมกูรู้สึกผิดวะ?'

"ฉันเก็บของก่อนล่ะ" แล้วเธอก็บินขึ้นไปบนห้องของเธอ และเสกเอาของของเธอใส่กระเป๋าใบหนึ่งและก็ไปเก็บของที่ห้องฝั่งตรงข้ามจนเสร็จ

"แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ บอกได้มั้ย" อธิปเดินขึ้นมาหาเอลิต้า

"อาจจะอาทิตย์นึง เดือนนึง ปีนึง สิบปี ยี่สิบปี ฉันก็บอกไม่ได้เหมือนกัน"

"โหยยยยยยย นี่กะให้ฉันแต่งงานมีลูกมีเมียเลยใช่มั้ย จะได้ไม่ต้องย้อนเวลากันละ"